We weten dat de menselijke geest zijn eigen schimmen kan maken, maar hoe is het gesteld met ons vermogen om deze “hersenschimmen” buiten onze hersenen in de buitenwereld te projecteren? Waar eindigt onze innerlijke wereld en waar begint de wereld om ons heen? :unsure:

Mevrouw David-Neel, een avontuurlijke vrouw die in de jaren ’30 door Tibet reisde heeft daar de leringen van de boeddhistische lama’s grondig bestudeerd. Het moeilijkste ritueel dat zijn ging doen was het creëren van wat de Tibetanen een toelpa noemen, een door de eigen geest geschapen schim. De lama’s waarschuwden haar echter dat dergelijke “geesteskinderen” soms gevaarlijk zijn en zich niet langer door ons laten beheersen, maar mevrouw David-Neel zette door. :P

Zij sloot zich op en begon aan een periode van strenge loutering en meditatie, waarbij zij ten slotte haar aandacht concentreerde op het creëren van een toelpa, in de vorm van een dikke, kleine monnik “van het naïeve, goedlachse type”. Zij had tot haar eigen verbazing succes met haar pogingen en behandelde al spoedig haar nieuwe “vriend” in haar woonvertrek zoals zij iedere gast zou hebben behandeld. :rolleyes:

Toen mevrouw David-Neel het klooster verliet en te paard op weg ging naar haar volgende avontuur, werd zij door de etherische monnik vergezeld. Af en toe draaide zij zich om in het zadel om naar haar toelpa te kijken, die het heel druk had met “allerlei bezigheden” die waarvoor zij hem geen opdracht had gegeven. :(

Het bewijs voor haar succes kwam toen ook andere leden van haar expeditie de monnik zagen en hem als een levend wezen beschouwden. Op dat moment openbaarde zich een minder leuk aspect van het karakter van de monnik. Zijn vrolijke uitdrukking verdween en er kwam een boosaardige en kwaadaardige uitdrukking te voorschijn. :angry: Toen mevrouw David-Neel besloot haar hersenschim te laten verdwijnen bleek dit even moeilijk te zijn als het creëren ervan.
In haar “Magic and Mystery in Tibet” doet zij verslag van de 6 maanden durende worsteling die volgde en pas eindigde toen haar losgeslagen toelpa eindelijk verdween.

“Er is zeker niets vreemds aan het feit dat ik wellicht zelf een hallucinatie heb gecreëerd,” concludeerde zij. “Het interessante is dat in dit soort gevallen van materialisatie ook andere mensen de gecreëerde gedachtenvormen kunnen zien.” :ph43r:

Een vreemd verhaal dat is wel duidelijk, maar wat denk je ervan? :blink:

Voer voor psychologen :D Ik heb hier nog nooit van gehoord, maar als ik de beschrijving moet geloven is het verschijnsel voor die mevrouw oproepbaar, dus ik zou zeggen: psychologen aller naties verenigt u!

Zelf vind ik het een vreemd verhaal. Ik denk wel dat je een gedachtenbeeld voor jezelf reëel kan maken, maar geloof er niet in dat deze ook voor andere reëel kan worden. :unsure:

uwen huis psycholoog meld zich. vergeeft u mij, terwijl ik eerst de tekst doorlees...

Ik denk dat deze vrouw rijp zou zijn voor de psychiatrie. :angry:

Ik had deze artikel al een tijdje geleden gelezen en ik vind het zeer interessant.
Hoevaak horen we niet eenzame kinderen niet zeggen dat ze tegen hen onzichtbare vrienden kunnen kletsen? Is dat niet wat die mevrouw nou net heeft gedaan?
Ze schiep een denkbeeldige vriendje, maar door haar concentratie vermogen die ze verkreeg door een periode te mediteren, had ze de mogelijkheid om hem ook voor anderen te laten zien. En hier begin ik het echt vreemd te vinden.

Waarom hebben de onderzoekers niet 1 van die monniken gevraagd om er ook 1 te scheppen? De monniken beschikken uiteindelijk over veel meer concentratie vermogen dan die mevrouw.

Waarschijnlijk omdat de monniken hen geheimen liever voor hen zelf houden, maar toch blijf ik me erover verbazen dat ze het voor elkaar kreeg.

mvg,

moonwalker