Met neme een lichtbron, een scherm en een plaatje met twee spleten. Mijn schijne het licht door het plaatje op het scherm. Er onstaat door interferentie een patroon van lichte en donkere strepen (ongeveer als een zebrapad).
Als je één van de spleten dichtmaakt ontstaat er een grote lichtvlek op het scherm. Stel je schiet één foton door het plaatje, met één spleet open. De foton kan overal komen. Immers er ontstaat met één spleet open een lichtvlek (overal fotonen). Nu verander je niets aan de opstelling, maar je maakt de andere spleet open. Je schiet weer één foton door het plaatje. De foton kan nu opeens niet meer overal terechtkomen, immers er ontstaan donkere plekken op het scherm. Hoe kan dit? Wat maakt dat het foton zich anders gedraagt als er 2 spleten open zijn? Het foton kan maar door één van de twee spleten gaan, hoe kan het 'weten' dat er een tweede spleet is, waardoor hij zich anders gedraagt?

uhhh net zoals dat hij weet dat er een spleet is waar hij doorheen kan?
:unsure:

Ik neem aan door die interferentie:

Dus de zwarte plekken ontstaan door het elkaar vernietigen van fotonen/lichtgolven die elkaar op de verzwakkende manier 'raken' (ik weet niet of het een soort beïnvloeden is of echt raken in de zin van een botsing ofzoiets).
Als er 1 spleet open is, komen er denk ik minder golven met elkaar in aanraking, doordat er, zoals je je misschien kunt voorstellen, bij één spleet de meeste fotonen langs elkaar heen zullen schieten, steeds wijder uit elkaar.
En bij twee spleten zullen er juist meer fotonen op elkaar af worden geschoten (als bij een kruising) en elkaar dus kunnen versterken, verzwakken of kapot maken.

Zoiets?

Ze kunnen dus wel op de plek van die schaduw terechtkomen, maar voordat ze daar terecht komen, hebben ze elkaar al vernietigd.
Harde wereld hoor. :rolleyes:

Als je één foton per keer afschiet, kan er geen sprake zijn van interferentie.

Als je 1 foton per keer afschiet krijg je waarschijnlijk geen zebrapad op je scherm... Dan kan het foton gewoon terechtkomen waar hij heen wordt geschoten, denk ik.

Dat zou je inderdaad verwachten! Maar dat is nu juist het compleet onbegrijpelijke van dit experiment, de fotonen komen niet overal :o

Fysici weten niet hoe dit werkt en waarom. De quantummechanica is bizar... :blink:

Naja, malle dingen..
Wel leuk, fotonen met een eigen wil. Ik ga even verbanden bedenken met de lichtbollen van Romaine denk ik. :)

Misschien hebben de kwantummechanica genieën van dit forum zin om voor ons licht te werpen op de duisternis?(Om maar een stomme woordspeling te gebruiken als straf voor mezelf omdat ik zo naief was te denken dat ik het snapte.) :rolleyes:

Hmmm, natuurlijk hebben fotonen geen eigen wil of denkvermogen, de vraag is dus verkeerd gesteld. Hoe het precies zit weet men niet, ik denk dat het iets te maken heeft met het feit dat licht in principe een golfbeweging is totdat het wordt geobserveerd, dan lijkt het uit deeltjes te bestaan.
Iemand vergeleek het deeltje/golf dualisme met het wateroppervlak waar golfjes in voorkomen: het wateroppervlak is een golvende massa, maar ieder golftopje kun je als individueel object beschouwen. Een foton in een lichtbundel verhoudt zich dan tot een golftop in het wateroppervlak.

Om het nog gecompliceerder de maken verschijnen deeltjes soms 'uit het niets', of verdwijnen deeltjes spontaan 'in het niets'. Niemand weet (nog) waar die deeltjes opeens vandaan komen of heengaan, volgens de wet van behoudt van energie kan dit niet, maar het gebeurt wel. :woot:

Waarschijnlijk hebben fotonen geen eigen wil en denken ze niet, dat was natuurlijk om lezers te lokken (misschien moet ik bij de telegraaf gaan werken :D ). Maar feit blijft dat dit een wezenlijk probleem is, waar de briljante geesten van onze tijd geen oplossing voor hebben