Wat denk jij wat er buiten het heelal is ???

Heelal...

Volgens mij is er geen einde aan het heelal... :unsure:

Misschien het einde van de 3-dimensionale ruimte en het einde van de tijd. :cry:

Er is een theroie die spreekt over verschillende big bangs ... dus over verschillende universums los van elkaar. Want als wij nu in een heelal leven ... waarom zou er nog geen ander heelal kunnen zijn.
Als één big bang mogelijk is ... waarom zijn er geen meerdere mogelijk ...

Je kan je de 'rand' van het heelal, de buitenste schil deeltjes, als een soort spiegelende laag voorstellen: wat er binnen is wordt weerspiegeld naar buiten toe, zodat alle ruimte eromheen (als die er is) letterlijk opgevuld wordt door het spiegelbeeld van de binnenkant. Een soort laag die bestaat uit deeltjes, (denk aan de ozonlaag) met abnormale spiegelfunctie dus.

Ja ik weet het, het slaat helemaal nergens op, maar van theoriën over oneindigheid enzo word ik zelf altijd een beetje knorrig. :rolleyes:

'Buiten het heelal', als zoiets al bestaat, volgens mij is er dan het 'niets', en probeer je dat maar eens voor te stellen. Niets. Helemaal niets. In de eerste instantie zou ik dan denken aan bijv. een witte vlakte maar vlaktes heb je niet in het niets want er is niets en wit bestaat dan ook niet.

Ik ben verward :huh:

Niets ... net als oneindig! Begrippen die niet voor te stellen zijn volgens mij.

Off topic: Urbanus heeft indertijd nog es proberen het NIETS uit te leggen, 't is te zeggen, toen hij meneer Pastoor imiteerde toen die het scheppingsverhaal kwam vertellen ;)

En als je nu eens een voorstelling probeert te maken van het niets...

Een ruimte zonder afmetingen dat geen tijd en afstanden kent. Alles is evenver en alles even dichtbij. Ook is er geen licht want je ziet helemaal niets!

Misschien is het wel hetzelfde als je je ogen dichtdoet? :vraag: Je ziet geen afstand, je ziet helemaal niets! :vraag:

Maar toch kan ik me er geen voorstelling van maken. :no: :cry:

Ik zal binnenkort ook wel ff wat posten ;) , in ieder geval pas als ik leuk in een filosofische bui ben :lol:

Dat ben je nu dus nog niet? :cry:

Nee, niet echt ^_^

Morgen beginnen de scholen weer, en daar discusseer je meestal wel wat :lol:
Dus misschien morgen ;) Of in ieder geval woensdag, dan hebben we filosofieles :D

Maar vooruit...

Wat er buiten het heelal is...

Twee mogelijkheden:
1 - Of er is NIKS <_<
2 - Of er is heel veel... :blink:

Ik zal ff leuk wat gaan jodelen :lol:

Mogelijkheid 1…
Als dit heelal het enige is wat er bestaat, hoe komt het er dan in hemelsnaam??? :huh: Als het niet zou bestaan dan is het een droom, maar als er niks is, waar komt die droom dan in hemelsnaam vandaan?!?!?! :o
En als dit wel echt is, hoe kan het dan dat de oerknal er kwam? Waar kwam alles vandaan wat de oerknal in beweging zette? Uit het niets misschien? Maar waar kwam dat vandaan? :cry:
Er moest wel iets zijn geweest dat alles startte, maar voor de oerknal waren tijd en ruimte nog niet begonnen en TOCH moest er iets zijn, voordat alles ontstond, kortom, er was nog eerder iets! Maar hoe, wat, waarom, waar, wanneer?!?!?! :cry:
Het kan toeval zijn geweest (als je er in ieder geval in geloofd), maar dan is de vraag waar dat vandaan komt, je weet het niet en we zullen het ook nooit weten.

Natuurlijk zijn er mensen die beweren dat er een God is en dat geloven, maar als een God alles had gemaakt, waar kwam die God dan vandaan als er nog niks was? :ermm:
Alle opvattingen die we tot nu toe over het ontstaan hebben zijn dus eigenlijk onmogelijk, als er eerst niks was, waar komt wat er nu is dan toch vandaan? We zullen het denk ik nooit te weten komen voordat we een keer naar de haaien worden geknald door een of andere astroide… <_<

Mogelijkheid 2...
Die zal ik binnenkort doen, ik moet nog wat huiswerk inhalen ^_^

god is toch spiritueel, oneindig, met begin noch eind?

Als die gast dus bestaat, bestond-ie altijd al, en zal hij altijd blijven bestaan :)

Onze fragiele hersentjes kunnen de eeuwigheid niet voorstellen :P

Net zo min als we niets kunnen voorstellen.

We wonen in een heelal met tijd of te wel waar dat geboren wordt, vergaat. Maar of ook dat heelal zelf zal vergaan, en of het dus geboren is, zullen we helaas nooit weten...
Want wanneer het niet geboren is, zal het ook niet eindigen... neem ik aan.. :blink: en als het niet eindigd is het niet geboren want dan was het er altijd al! maar waar tijd is worden dingen geboren en vergaan er dingen net zo hard, en waar de eeuwigheid mogelijk is is er geen tijd.... Heeft tijd ook vat op 'het universum'? Zullen we het m eens vragen? :lol: :lol:

Ik probeer er een beetje aan te wennen dat tijd en ruimte dezelfde dingen zijn, oneindigheid is het zelfde als eeuwigheid. Natuurkundigen zien dingen gebeuren die alleen maar verklaarbaar zijn als wat we zien een illusie is, ik heb net een boek gelezen waarin uitgelegd wordt dat het universum zich gedraagt als een groot hologram.

waarschuwing: Tardis gaat weer iets vreemds proberen uit te leggen.

Een hologram is een drie-dimensionale foto op een stukje speciale film die zichtbaar wordt door de interferentie van twee lichtbundels die langs een ruimtelijk object (waar de 3D-foto van gemaakt is) zijn gestuurd. Als je het stukje speciale film halveert zie je niet het halve- maar het hele hologram. Knip je het stukje film in twintig snippers dan krijg je twintig complete hologrammen alleen is iedere afbeelding op ieder snippertje duidelijk een stuk vager geworden. Hoe kleiner het stukje film des te vager het complete hologram zichtbaar is. Ieder snippertje bevat dus nog steeds alle informatie over de afbeelding. Dit principe geldt voor de echte ruimtelijke hologrammen waar je ook werkelijk omheen kunt lopen, voor de vlakke hologrammen die op b.v. de creditcard of bankpas staan geldt dit dus niet want dat werkt volgens een ander principe.

Voor ik iets over het universum uitleg eerst iets over onze hersenen.
Onze hersenen gedragen zich ook als een hologram, alles lijkt met elkaar tegelijkertijd verbonden te zijn. Als je de helft van je hersenen wegsnijdt (is bij epileptici gebeurd) is niet opeens de helft van je geheugen weg, het is dan niet zo dat je de helft van je leven bent vergeten, of dat je b.v. de middelste helft van een boek niet meer kent, of dat je nog maar halve zinnen kunt spreken. Het is niet mogelijk om een negatieve herinnering zoals een verkrachting of oorlogstrauma weg te snijden want herinneringen worden niet op een vaste plaats vastgelegd, het geheel van alle zenuwen vormt je gehele geheugen. Het geheugen wordt wel steeds vager als er meer hersencellen verdwijnen (zoals bij dementie en het Korsakoff syndroom)

Het universum, de ruimte en de materie die daarin aanwezig is lijkt zich ook als een hologram te gedragen. Iedereen die natuurkunde heeft gehad weet dat materie uit atomen bestaat, het gekke is dat je die atomen wel kunt delen in nog kleinere deeltjes, maar dat die deeltjes zich onvoorspelbaar gaan gadragen en dat het bestuderen van die sub-atomaire deeltjes invloed heeft op die deeltjes. Sub-atomaire deeltjes hebben de eigenschappen van een golfbeweging en van een deeltje. Nog veel gekker is dat deeltjes pas deeltjes zijn als ze worden bekeken, in de andere gevallen zijn het golfbewegingen. Om dit te verklaren denk men dat elk (denkbeeldige) punt in het universum gevuld is met een onuitputtelijke hoeveelheid energie en dat dit alles in principe een golfbeweging is en dat materie pas materie wordt op de interferentiepunten van die golfbewegingen.
en nu komt het:
Ieder punt in het universum staat in onmiddelijke verbinding met ieder ander punt in het universum, tijd speelt geen rol.
Je kunt een deeltje splijten in twee gelijkaardige sub-atomaire deeltjes, ze zullen zich gedragen als tweeling deeltjes. De franse onderzoeker Alain Aspect heeft ontdekt dat deze tweelingdeeltjes onmiddelijk contact met elkaar hebben.
Als je het ene deeltje een impuls geeft zodat de richting waarheen dit deeltje gaat verandert, dan verandert de richting waar het tweelingdeeltje heen gaat ook. Het maakt niet uit hoe groot de afstand tussen deze tweeling deeltjes is, ze 'weten' onmiddelijk van elkaar hoe het andere deeltje zich gedraagt en reageren zonder directe impuls net zo als hun tweelingdeeltje. Telepathie? een soort van, maar dan anders: het zou wel eens kunnen zijn dat je niet twee aparte deeltjes ziet, maar dat we steeds naar het zelfde deeltje kijken dat slechts gespleten lijkt te zijn. Als het ene 'deeltje' dus 'hier' is, is 'hier' ogenblikkelijk ook 'daar' en dan zou alles wat we zien dus een optische illusie zijn. Dat noemt men non-lokaliteit. Het ziet er naar uit dat het universum tegelijkertijd onmetelijk groot is en zo klein als een punt. 'Nu' duurt voor eeuwig en 'hier' is overal. :)
Dan maakt het ook niet zoveel meer uit hoe groot het universum is, het kan zo klein zijn als een punt, het heeft in die ene punt precies dezelfde eigenschappen als overal elders. Het universum is dus overal en altijd, tijd en ruimte zijn hetzelfde (gaat mijn bevattingsvermogen ook te boven) en ons zelfbewustzijn moet ook met elkaar verbonden zijn, misschien is telepathie tussen verschillende mensen een illusie en zijn we allemaal 1, misschien zijn we door die verbondenheid met letterlijk alles met zijn allen iets wat zovelen 'God' noemen. Geen opperwezen dat buiten ons staat, maar 1 oppercollectief waar ieder levend wezen deel van uitmaakt:Wij.

sorry voor de lange tekst, maar ik moest het effe kwijt. :blush:

Als God ook de tijd heeft geschapen, bestond deze toch eeuwig? ^_^

Alleen doordat we tijd kennen eindigen perioden... :(

God kan je vergelijken met een punt of een wiskundige cirkel.
:pijl: zie verder: filosofische meetkunde... ^_^

Heb je het wel over een 3-dimenisionaal universum? Een echte punt is namelijk 0-dimensionaal.

Ja, 3-dimensionaal of 10 à 11-dimensionaal universum, de stelling dat ieder punt in het universum over een onuitputtelijke voorraad energie beschikt lijkt onmogelijk en het gaat mijn bevattingsvermogen te boven (van wie niet?) maar ik heb die informatie van vooraanstaande natuurkundigen. Einstein was er al mee bezig en mensen als Bohm en Aspect hebben het verder onderzocht, de natuur gedraagt zich vreemder dan we ooit hadden kunnen dromen.

Ik kan hooguit een samenvatting van een boek van 300+ blz. geven, bij iedere bewering zouden tientallen verwijzingen moeten worden geschreven om het te onderbouwen. Wie er meer over wil lezen zou 'Holographic Universe' van Michael Talbot eens moeten lezen. Zeker de eerste helft van dat boek is heel interessant (er staan geen wiskundige vergelijkingen in :) )

check ook deze website eens:
http://www.aura-oasis.be/
en dan zoeken bij 'artikels' ; fysica wordt metafysica dat gaat over het zelfde onderwerp.
http://fusionanomaly.net/davidbohm.html ook interessant en erg uitgebreid.

Enne, zit dat dan in hersenen, het vermogen om het zeg maar allemaal ehm optisch 'uit te rekken' of juist andersom, tot de grootte die we dus denken te zien?
Het kan dan zijn dat ander leven in het heelal dit heel anders doet.. :)

Hoe weet men dan dat het in de andere gevallen golfbewegingen zijn, als ze nog niet bekeken zijn? :rolleyes:

Ja ik zou het toch wel erg jammer vinden als de natuur zich eigenlijk heel saai blijkt te gedragen.. :)

Wat bedoel je?

Dat vroeg ik me ook af, in Holographic Universe heb ik daar geen duidelijk antwoord op gevonden, misschien heb ik er over heen gelezen. Het is een stelling van David Bohm (een van de meest gerespecteerde natuurkundigen van de afgelopen eeuw) die zal toch niet zomaar iets roepen.

Onee? Nee, maar ik snap dat alleen niet dus. Ik zal eens rondvragen. :)

Jij vertelde over dat boek, dat je je het heelal kunt voorstellen zo klein als een punt, of juist zo groot als een mammoet, nou ja, of beter: onmetelijk groot. En dat elk punt elk ander punt is, maar slechts verschillende punten lijkt. Die non-lokaliteit waar je het over had.

En dus vroeg ik me af, omdat wij de wereld en een stukje heelal op deze bepaalde manier waarnemen, of dat soms een eigenschap van onze hersenen is, om het op deze manier waar te nemen, de grootte van alles, het hier en daar-gedoe, enzo. De optische uitrekking van die punten noemde ik dat maar even.
En misschien dat onze broeders de aliëns het hele universum op een totaal andere manier waarnemen. Dat leek me een grappig idee. Maar goed. Dit gaat niet meer over 'buiten het heelal'.. :)

Misschien is dan zelfs afstand relatief? :vraag: <_<

Aha, op die fiets. Nee ik denk niet dat het om een speciale manier van kijken of redeneren gaat, of omdat onze hersenen zich gedragen als een hologram, we daardoor het universum ook als een hologram interpreteren. Wat in laboratoria wordt waargenomen wordt objectief vastgelegd. Het fenomeen van de tweelingdeeltjes bestaat echt, is al lang bekend en staat niet ter discussie. Einstein is er ooit mee begonnen en anderen hebben zijn werk voortgezet. Pas 20 jaar geleden is het Alain Aspect voor het eerst gelukt om het gedrag van tweelingdeeltjes te bestuderen. Hij en David Bohm kwamen op het idee dat het misschien om het zelfde deeltje ging en kwamen toen langzaamaan op het idee dat de opbouw van het hele universum (en dus wij ook) eigenschappen heeft van een hologram.

Ja, ook volgens Einstein is tijd en ruimte het zelfde en slechts een kwestie van waarneming.


uit the Matrix:
Do not try and bend the spoon, that's impossible, instead only try to realise the truth.
What is the truth?
There is no spoon. :no:

Noudan, dan kan het toch aan de menselijke (/dierlijke) waarneming liggen, dat tijd en ruimte op deze manier lijken te zijn?

Ik sta er nog helemaal achter! :ermm: Want ook in laboratoria is objectiviteit eigelijk hartstikke subjectief. Als je het zo bekijkt.

Toch is het wel degelijk objectief meetbaar, de theoriën worden voortdurend getest en gebruikt om nieuwe technologie te ontwikkelen. Zou men er met de gebruikte natuurwetten compleet naast zitten dan had men b.v nooit lasers, ruimtesondes, en computerchips kunnen maken.

Ik denk dat je het moet zien zoals we tijd ervaren als we op de klok kijken, we meten de tijd in stukjes, seconden, minuten enz. maar dat is een afspraak die we met elkaar hebben gemaakt. Tijd is objectief gezien iets heel anders dan wat een klok beweert. Voor ons bestaat alleen maar 'nu', vorig jaar, gisteren en een halve minuut geleden bestaan niet, alleen een afspiegeling in onze hersenen/geheugen Als je dat soort effekten bedoelt met hoe onze hersens de dingen waarnemen dan heb je gelijk.

Het zijn waarschijnlijkheidsgolven. Het is de waarschijnlijkheid dat een deeltje zich ergens bevindt. Je weet niet waar hij zich bevindt totdat je kijkt.

Een bekend voorbeeld is de kat van schroedinger. Een kat zit in een dichte doos en er staat een flesje met gif in. Er is 50% kans dat het flesje kapot gaat. De kat is dood en levend tegelijk totdat je de doos opent, dan zal blijken of de kat dood is of dat hij nog steeds leeft. Sterker nog, als hij dood blijkt te zijn dan is hij al die tijd al dood geweest.

Het gaat ons voorstellingsvermogen voorbij, dat is ook zo mooi aan de moderne Natuurkunde. De wereld blijkt ineens heel anders in elkaar te zitten.

Bedoel je dat de waarschijnlijkheidsgolven alle mogelijke plaatsen van het deeltje zijn?

Waarom is de kat altijd al dood geweest wanneer je de doos open doet en hij blijkt dood te zijn? Het kan bv. toch ook dat je 10 minuten zit na te denken over of de kat dood is of niet en in de 6e minuut gaat het flesje kapot en gaat de kat dood?

Verder vind ik dat de kat van Schroedinger in een aardworm veranderd moet worden, om diverse redenen. :)

Ik denk dat er meer is

het is wel raar als in een heel heelal
op maar een planeet leven is.

was er op mars leven gevonde?

van die miniatuur beesjes
of zo iets?

Andere planeten

er komt geen einde aan
denk ik

Mischien wel andere levensvormen
net zo'n planeten als de aarde
het is wel raar als de aarde de enige planeet met leven is

Mijn visie is dat het heelal niet kan eindigen omdat het begin niet gedefinieerd is.
;)

Jij weet hoe je mensen verward kunt krijgen zeg! :lol: Leuk gedachte eigenlijk...Maar ik denk zelf dat er geen einde aan het Heelal is. Ik zou wel raar opkijken als dat wel waar zou zijn...Bovendien kan ik me niet eens een voorstelling maken hoe groot nou eigenlijk het heelal is, laat staan dat ik probeer te bedenken wat er buiten het heelal te vinden is... :no:

Helemaal mee eens! :yes:

YESSSSS! we hebben nog een hermeticus in huis!!!!!!!!
wat jij loopt te verkondigen is de oeroude hermetische leer.
mag ik je bedanken? stiekum hou ik van je :wub: maar laat het mijn meissie niet horen!

met andere woorden: helemaal mee eens. :yes: :woot: :angel:

als tijd vat zou hebben op het universum, zou tijd dus energie moeten zijn.....maar tijd doet niet, tijd is. en heeft dus nergens vat op.

dus het universum heeft vat op tijd. waar geen ruimte of universum is, is ook geen tijd. tijd bestaat omdat het universum bestaat.

lekker relatief allemaal. gisteren is geschiedenis, maar bestaat niet meer.
nu is nu alweer voorbij....
en morgen bestaat uberhaubt nog niet. :wacko:

don't you love it :yes: ?

Ik las eens dat het heelal per seconde 100 meter uitbreid, ten gevolge van de 'oerknal'. Dat zou betekenen, dat als je aan het eind van het heelal zou kunnen komen, en op dat moment sneller reist dat 100 meter per seconde, je buiten het heelal zou zijn. Waar zou je dan in zijn? Ook denk ik dat het heelal niet oneindig is, maar dat het een soort bol is. Dat je er niet uit kunt, maar als je lang genoeg doorreist, je vanzelf 2 keer op dezelfde plek zou kunnen komen. Maar that's just me...

Wat nou als het universum een aaneenlopende schakeling is met zichzelf.

Daarmee bedoel ik dat als je één kant uitloopt dat je meteen de andere kant weer inloopt. Of is dat een verworpen theorie :ermm:.

Ik weet het, het is simpel, maar dat zag ik laatst in een of andere SF serie.