Ik vraag me weleens af of het heelal oneindig is. Komt er nu echt geen eind aan het heelal en als het wel eindigt hoe zit dat dan en waar einigt het mee?

Ik denk dat dit het menselijke verstand te boven gaat, alles op deze aarde heeft een eind, behalve een cirkel.

kan ik dan het heelal vergelijken met een cirkel? Maar zal dat betekenen dat alles al gebeurt is en alles zich tot het oneindige blijft herhalen? :(

hmmm... <_<

Wat denk jij hiervan?

Er staat mij iets bij van TV (ja weer die TV) dat wij ergens aan het eind van het heelal zitten, of te wel dat er dus wel een eind aan gebreid is. Wat ik me dan afvraag - Als er een eind aan het Heelal komt, wat is daar dan? Gewoon, helemaal, totaal niet? Da's behoorlijk moeilijk voor te stellen ... :huh:

Het is tegenwoordig vrij eenvoudig uit te leggen hoe het zit met de oneindigheid van het universum want het vraagstuk is opgelost. Lees als inleiding onderstaande link.

http://anw.hml.nl/Werkstukken/Lisa_Stein/uitdijing/

Er zijn dus drie mogelijkheden: open, vlak en gesloten. Een paar jaar geleden is het antwoord gevonden, onderstaande link is gemakkelijk te volgen.

http://news.bbc.co.uk/1/hi/sci/tech/727073.stm

Dat zijn ook maar theorieën!
Er is niks van bewezen en ze zijn naar mijn mening ook niet erg aannemelijk... :no: :ermm:

Wat vind je er niet aannemelijk aan?

Ik heb eens gelezen dat het heelal per seconde 100 meter groeit.
door de oerknal

Het heelal als een soort hologram, dat is ook een interessante gedachte. Ik kwam op deze site omdat ik wat wilde opzoeken over deeltjes die op afstand 'instant' kontakt met elkaar lijken te hebben.
Over de inhoud van de rest van die site (dofna) heb ik geen oordeel.

http://www.dofna.nl/Hologram.htm

Je kan volgens het artikel het heelal voorstellen als een plat vlak dat oneindig is een soort open heelal, een gesloten heelal.

Maar alle 3 zijn ze natuurlijk weer oneindig. Maar ik kan er niet bij dat het heelal oneindig is. Het moet een einde hebben, hoe ver dat einde dan ook weg ligt. :unsure:

Het gesloten heelal is eindig, het bereikt een grootste volume en begint dan ineen te krimpen.

Maar als dat heelal eindig is dan kan ik me het voorstellen als een soort ballon? Maar die ballon heeft ook wanden... Wat zit er achter zo'n wand? :vraag:

Nee, er is in een 'gesloten' heelal geen wand waar je tegen opbotst, je moet het meer zien als inzichtbaar elastiek: de totale massa van het 'gesloten' heelal is zo groot dat er door de onderlinge aantrekkingskracht van alle aanwezige materie een eind aan de expansie komt en dat alle materie na een kort moment van stilstand weer terugvalt naar een steeds kleiner volume. Dan is het grootst mogelijke volume de begrenzing. Buiten die begrenzing is geen ruimte meer, en tijdens het ineenstorten houdt ruimte op te bestaan.

Uit metingen is gebleken dat drie willekeurig uitgezette hoeken in het universum samen 180 graden vormen, daaruit heeft men geconcludeerd dat de ruimte niet gekromd is en daaruit volgt dan weer dat massa en volume elkaar keurig in evenwicht houden dus zal het heelal nooit meer ineenstorten zoals in het 'gesloten' model.
Waar ik zelf nog mee zit - en waar ik waarschijnlijk geen antwoord op zal krijgen - is dat ik me afvraag of een gekromde ruimte wel kan aangetoond, misschien ziet een gekromde ruimte er wel vlak uit omdat al het licht gelijkmatig wordt meegekromd. Maar ik moet me een beetje bescheiden opstellen want duizenden deskundigen die dag in dag uit niets anders doen dan het heelal opmeten zijn het er over eens dat het heelal toch echt vlak is.

Als het heelal vlak is betekent dit dat het heelal blijft uitdijen, dan heeft het op ieder moment dus wel een theoretisch te bepalen volume, en is het in die zin dus begrensd en eindig, maar is het onmogelijk om het 'front' van het universum te bereiken net zoals het onmogelijk is om de horizon van onze planeet te bereiken: eenmaal bij de plaats waar ooit de horizon was aangekomen blijkt de horizon alweer te zijn opgeschoven. Die onbereikbaarheid van de horizon maakt dat het aardoppervlak oneindig is, maar het aardoppervlak is wel (theoretisch) uit te drukken in een aantal vierkante kilometers. Zo ongeveer stel ik me ook de relatieve oneindigheid van het universum voor.

Echt zo'n vraagstuk waar je een gigantische pijn in je hoofd van krijgt.

Je zal er nooit achterkomen en
m.i. is het onverklaarbaar. Alles voor ons heeft een begin en een
eind. Zelfs een cirkel, het is tenslotte te overzien wat de oppervlakte
van de cirkel is. En wat er buiten de cirkel valt.

Maar wat is het eind van het heelal en wat komt er na. Het kan niet iets in niets zijn.
De oerknal vond plaats in "wat/ welke ruimte", uit "wat"


Je krijgt meer vragen dan antwoorden.

Zat er vandaag weer over te denken en kwam tot een interresante ontdekking.

Als aan de rand van het heelal de ruimte en tijd ophoud te bestaan, dan heb je een oneindig heelal, die begrensd is. Toch? :huh:

ik krijg het volgende maar niet uit mijn hoofd:

tijd en ruimte zijn één. :blink:

wij zien tijd als de minuten die wegtikken, en ruimte als een driedimensionaal iets OF als een afstand van A naar B.....

hoe kan tijd, wel of niet door mensen bedacht, gelijk zijn aan een afstand of volume van een driedimensionaal iets? of stel ik nou een hele domme vraag...

:blush:

ik snap dat namelijk nog steeds niet..... hellup...?

Volgens mij is dat in de moderne fysica vooral een mathematisch iets. Toch ben ik er zelf ook een keer opgekomen via een andere (voor natuurkundigen ongetwijfeld bespottelijke) manier.

Ruimte bestaat alleen in relatie tot dingen. Als er geen dingen zouden zijn, is er ook geen ruimte. Dingen kunnen evenmin bestaan zonder ruimte. Dingen bestaan uit atomen. Atomen zijn in wezen veranderlijk, beweeglijk. Als er geen tijd zou zijn, zouden er geen verandering kunnen zijn en zouden dingen niet kunnen bestaan. Als er geen verandering is, is er geen tijd. Zonder tijd zijn er geen dingen, zonder dingen geen tijd en geen ruimte.

Deze redenaties werken volgens mij steeds alle kanten op. Tijd, ruimte en materie bestaan dus niet los van elkaar.

good point..... :yes:

ik geloof dat ik dat nu snap.....
maar hoe relatief is dat dan ten opzichte van de topic:

Dat het heelal dan stopt, op het punt waar geen materie meer is...?
dus in theorie zou er dan alleen maar heel veel zwart, geen zwaartekracht, geen licht en al wat meer zijn....achter de buitenste "schil" van het heelal?

komt dit in de buurt....? :blink:

ik voel me nu heel dom :blush:

Achter de de laatste schil van het heelal (als die er is natuurlijk), zou dan helemaal niets zijn, geen tijd, geen materie, geen ruimte. In feite is het heelal oneindig in haar eigen eindigheid. Omdat er niets is buiten het heelal is er ook geen referentie voor de grootte ervan. Het heelal kan dus oneindig groot zijn (en toch een grens hebben) of oneindig klein. Alleen binnen het heelal bestaat maat en tijd.

Zoals ik al eerder zei, iets moet een begin en een eind hebben.
Als er achter die laatste schil niets zit, waar zit dat niets dan in?

Nou als het niets is, dat 'daar' zit, dan zit het al helemaal niet 'ergens' in, want dat betekent ruimte en ruimte is niet niets. Als er niets is, is er ook niets.

Je kan denk ik kiezen tussen twee (voor mij iig) onbegrijpelijke dingen: niets of oneindig. Veel succes. :) Ik vind zelf oneindig nog het meest acceptabel. Weet iemand nog een optie??

Hee, dat is mijn school. Het hml. De werkstukken database van anw. Grappig. :)

In ons normale dagelijkse leven is het inderdaad zo dat alles een begin en een einde heeft. Voor ons voelt het dus heel natuurlijk en vanzelfsprekend dat iets een begin en een einde heeft. Dit betekent echter niet dat dit voor alles geldt.

Volgens mij hoef je niet te kiezen tussen niets en oneindig. Als het heelal ooit is ontstaan, was er daarvoor niets, geen tijd, geen ruimte, geen materie. Als het heelal ooit stopt met zijn, is er weer niets. Het heelal wordt dan omsloten door niets. Van buitenaf heb je dan geen referentie om te bepalen hoe lang het heelal heeft bestaan. Het kan (wat binnen het heelal) een microseconde zijn geweest, of een miljardmiljard (aardse) jaren. (Hetzelfde geldt voor de grootte van het heelal. Het kan een micrometer groot zijn, of miljarden lichtjaren, maar ik heb het hier over oneindig in tijd)

Maar van binnenuit gezien, bestaat het heelal voor altijd, ook al is het ooit begonnen en zal het ooit eindigen, omdat er niets was voor het begon en er niets zal zijn als het eindigt.

(Van binnenuit gezien groeit het heelal, volgens de geleerden. Van buitenaf gezien is hier echter geen sprake van. Er is geen referentie om te kunnen zien of het krimpt of uitzet)

Dat klinkt best wel waar.

Toch vind ik dat niets echt zeer zeer zeer waardeloos... ;)

Je benadert het 'probleem' vanuit onze werkelijkheid, als mens die gewend is te denken aan een begin en einde van de dingen die hij ziet. Dat ligt niet aan jou, maar aan onze manier van denken, iedereen heeft er moeite mee om het te begrijpen. We kunnen het niet of nauwelijks accepteren dat iets geen begin of einde heeft. Het aardoppervlak heeft geen begin of einde, dat begrijpen we nog, maar dat het universum op de zelfde manier geen begin- of eindpunt heeft kunnen we opeens niet begrijpen of accepteren.

Deze vraag kun je vergelijken met de vraag waar de rand van het aardoppervlak is, en waar je in terecht komt als je met je schip bij het eind van de wereld over de rand van de oceaan van het aardoppervlak afkukelt. Het is een vraag waar geen antwoord op te geven is omdat deze vraag van iets uitgaat terwijl het niet bestaat.
Zie ook de discussie over het bestaan van 'niets'.

ik zag de foto's van hubble over de "babyjaren", en ik denk dat ik het aan de hand van de foto's een beetje kan relativeren, dat tijd-ruimte verhaal:

:blink:
de telescoop heeft foto's gemaakt van de beginjaren van het heelal. als in vanaf 2miljard jaar na de "oerknal", DUS dat houdt in:
licht doet er een bepaalde tijd over om de aarde te bereiken, aan de hand daarvan berekenen we hoe ver weg een object is, en ook hoe oud het ongeveer is.
Hubble is dichterbij de "rand" van het heelal, dus kan "ouder" licht opvangen, zeker met een sluitertijd van 11 dagen, waardoor hubble nog ouder licht de kans geeft binnen te komen in de telescoop....
DUS hoe verder je de ruimte IN gaat, hoe dichter je bij het "oude" licht komt, aan de hand van de afstand berekenen we de tijd, dus tijd en ruimte zijn in die zin gelijk??? :blink:

klopt dat hoe ik dit bekijk? dan voel ik me misschien iets minder blond.... :yes:

alvast bedankt...

ALS we ten opzichte van mijn uitleg gaan kijken, is qua onderzoek de rand van het heelal nabij.....maar als je dan in de "ronde" versie van de heelal theorie denkt, weet je nog steeds de omvang niet, want daar moet je het tegenover liggende punt weten....dus blijft het heelal min of meer oneindig, omdat je de radius en diameter niet weet.....

weten we eigenlijk wel zeker dat het zo zit? wat nou als het heelal vierkant is?



:woot: :fluit: :blink:

het is toch nog iets ingewikkelder allemaal, volgens de dames en heren wetenschappers. Wat de hubble kan waarnemen is de waarnemingshorizon van het heelal. Je kunt dit vergelijken met de horizon van de aarde. Door de bolling kun je maar een bepaalde afstand kijken. Er is natuurlijk veel meer aarde dan je kunt zien. Zo is er ook meer heelal dan we kunnen waarnemen. Wat is het heelal toch belachelijk groot!

jamaaaaarrrrrrrr............ :blink:

klopt mijn minuscule, nixbetekenende insteek wel een beetje? ik ben en blijf blond, maar wil het heel graag snappen....ben ik op de goeie weg wat tijd/ruimtegelijkheid betreft????? :cry: :cry: :cry:

dat hoe-verder-in-de-ruimte gelijk sttat met hoe-verder-terug-in-de-tijd ???? :cry:

want dan ben ik mischien klaar de natuurwetenschappelijke boeken in te duiken...ik sta te popelen..... :lol:

thanx voor de reactie anyway..... :yes: :blink:

Ehm, nou, of ik begrijp je verkeerd, of ik kan hierover zeggen:

Jij bekijkt het als een oude lichtstraal, die op de aarde afkomt, met een hubble ertussen, die namelijk om de aarde heendraait. Hubble is dichterbij de lichtbron van die straal, en ontvangt het licht dus eerder.
Als het heelal de vorm van een bol of van mijn part een vierkant of misschien wel een pinquin heeft (vooral niets uitsluiten is het motto :P) is de hubble wel dichterbij de 'rand' van het heelal. (Als er niet zoiets als een rand is, natuurlijk niet.)

Maar, wat mijn punt nu is waar ik denk dat jij verkeerd gaat (maar ik ben geloof ik soms ook wel eens heel blond onder het bruin van mijn weelderige haardos), hij vangt volgens mij niet ouder licht op dan de aarde opvangt, hij vangt dat oude licht alleen eerder op dan de aarde doet.

Dus is jouw tijd/ruimte theorie niet helemaal waar. Bij de berekening van de afstand van de lichtbron tot de aarde moet je, lijkt mij, namelijk wel de afstand van de aarde tot de meter (hubble) van het licht optellen. Anders heb je toch de afstand van de lichtbron tot de hubble?
(Let op: ik ben maar een armetierige scholier, geloof niet alles wat ik zeg.)

hihi, ben dol op bruine weelderige haardossen!

thnxx, je heb gulijk! :yes:

enneh, ik heb ook maar mavo, en heb mijn boekbindersopleiding niet eens afgemaakt!......da's pas armetierig.... :cry: domme ikke..... :cry:

Troost je, in feite zijn dit soort onderwerpen niet te snappen. Je kunt er hooguit wat leuke wiskundige formuletjes op los laten. Ons beperkte menselijke voorstellingsvermogen schiet fantastisch te kort bij dit soort zaken

of we het kunnen snappen of niet, het is natuurlijk een mooi stukkie pure schoonheid wat het heelal waar dan ook creëert.....

:wub: :wub: :wub: :angel:

dan is ikke weer als een kindje zo blij.... ^_^

Oneindig,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
Moeilijk voor te stellen,maar met wat proberen we dat te weten,ons kleine denkvermogen dat niets anders kan dan zich een begin en einde van iets voor te stellen,zo werkt het.
Maar moet dat betekenen dat de kosmos zich hier naar richt..?
Omdat alles een begin moet hebben was er in den beginne een oerknal,daarvoor was niets,wel, een armzalig en in zijn eigen staart bijtend theorietje
Maar ja,mensen hebben altijd een behoefte gehad aan mythologien,en de oerknal is de mythe van deze tijd.

ik kan me dus absoluut wel bedenken dat er GEEN einde en GEEN begin is.

dat maakt mij een stuk rijker.

dus nogmaals, het spijt me, lees IETS over de hetrmetica...... :wub:

lijkt een beetje op mijn eigen uitspraak in: Buiten het heelal. :fluit:

;)

Hoi blondgenoot, welke kleur heb jij? Ik ben van nature goudblond maar het wordt de laatste jaren steeds donkerder totdat de zon het 's zomers weer bleekt.
Afijn als blondjes onder elkaar moet ik zeggen dat ik je idee hierover niet zo gek vind. Ik kan er nog wel iets aan toevoegen en mijn idee er over een beetje duidelijker maken, wat ik precies bedoel is lastig uit te leggen, daarom helaas veel tekst.

Eerst iets over de telescoop Hubble, Hubble draait rond de Aarde en staat dus niet echt dichter bij het 'eind' van het heelal, Hubble heeft alleen geen last van strooilicht van steden, snelwegen e.d. dat 's nachts de sterrenhemel overstraalt. Dat is de belangrijkste reden waarom Hubble veel meer kan 'zien' dan wij met telescopen op Aarde kunnen zien.

Het oudste licht komt inderdaad van plaatsen die het verste van ons af staan, oud licht in de betekenis van licht dat er lang over gedaan heef om ons te bereiken. Dit licht werd uitgezonden toen het heelal nog jong was, dus kunnen we een beetje zien hoe het heelal toen gevormd werd. Ik zit alleen met een idee dat ik zo nog nergens tegen ben gekomen, en vragen om een antwoord geeft vooral veel vraagtekens bij de personen die ik er naar vroeg. Als we naar het universum kijken is er volgens mij sprake van gezichtsbedrog. Het zal dus misschien aan mij liggen en maak ik een denkfout, maar ik ga proberen het toch uit te leggen...

Het universum groeit, dat wordt vaak uitgelegd met het opblazen van een ballon. Tijdens het opblazen komen de stippen op die ballon steeds verder van elkaar af te liggen. Stel nou eens dat de vorm van het universum inderdaad de vorm heeft van een bolvormige ballon of bal en dat wij ons in de schil bevinden. Het zou best kunnen, als je uitgaat van een explosie (oerknal) dan wordt alle materie min of meer gelijkmatig naar alle richtingen geslingerd. In de ruimte is een explosie (bijna) perfect bolvormig: een 'schil' van materie aan de buitenkant en op ieder tijdstip hol van binnen. Tot zover is het hopelijk nog te volgen, anders hoor ik het wel.
In zo'n 'schilvormig' en groeiend universum is de ruimte gekromd, licht volgt de kromming en draait, net zoals een schip rondjes om de Aarde vaart, rondjes door het universum. Vergelijk je dit weer met de ballon met stippen dan krijg je in principe dus dat een lichtgevend stipje zijn licht naar alle kanten over het oppervlak uitzendt en dit licht maakt dus rondjes om het ballonoppervlak totdat het ergens tegenaan botst. Licht kan dus honderden rondjes maken voor het wordt opgevangen. De baan van dit licht is dus een spiraal als je de ballon tegelijkertijd opblaast. Dit is hopelijk ook nog te volgen?

Als de vergelijking tussen een opgeblazen ballon en het uitdijende heelal inderdaad klopt dan heeft het oeroude licht dus een groot aantal 'rondjes' door het heelal gemaakt die door de expansie van het heelal spiraalvormig is. De baan van dat licht is dus veel langer dan de eigenlijke grootte van de ballon c.q. het universum, want een uitgerekte spiraal kan een enorme lengte hebben. Bovendien zien we een heleboel stippen dubbel, want het licht dat door ons niet wordt opgevangen gaat het universum rond tot het weer bij ons is, net als een vliegtuig bij zijn oorspronkelijke plaats terugkomt als de piloot strak rechtuit blijft vliegen.

Er is volgens mij dus sprake van gezichtsbedrog: het universum lijkt groter dan het is en er zijn minder sterren dan we zien. Desondanks is het universum nog steeds heel erg groot.
Dan is er volgens mij een tweede vorm van gezichtsbedrog en dat komt door de relatieve traagheid van de lichtsnelheid. Het licht dat vele miljarden jaren onderweg is werd uitgezonden door een bron die misschien al lang niet meer bestaat. Kijk je naar de verst afgelegen objecten in het heelal dan kijk je naar objecten die er net na de oerknal al waren. Theoretisch kun je zelfs de oerknal nog waarnemen, maar die wordt onzichtbaar door de achtergrondstraling. Achtergrondstraling is het restant van de oerknal, ligt het verste weg en overal waar je de ruimte in kijkt zie je de gelijkmatig verdeelde achtergrondstraling. Het ligt als een schil om ons heen, De Aarde ziet er uit als het middelpunt van het universum, alle materie schiet vanwege de uitdijing van het heel van ons weg en hoe verder we kijken des te jonger het er uit ziet. Als we naar het heelal in zijn geheel kijken zien we geen foto maar het hele geschiedenisboek: veel objecten bestaan al niet meer. De oerknal was het centrale beginpunt van waaruit alles begon, we zien het echter in de vorm van achtergrondstraling als een schil (of 'het einde van het heelal') om ons heen. Mijn tweede stelling is dus dat we het universum binnenste-buiten geklapt zien. Dat komt door de tijd die er intussen verstreken is en de relatieve traagheid van de lichtsnelheid.

Abracadabra? klap van de molen? blond? hmm, ja misschien wel. In de tussentijd ben ik op zoek naar informatie die òf mijn idee hierover kan onderbouwen òf mijn denkfout kan aantonen.

Ik kan je gelijk geven in het feit dat wij sterren zien die eigenlijk al miljoenen jaren gedooft zijn, maar puur door het "trage" licht nu nog zichtbaar zijn. :yes:

Het is zeker een interessante stelling, maar die is gebaseerd op een bolvormig heelal met schil. En daar zit hem volgens mij de kneep. Ik ben het met je eens dat een explosie in het luchtledige bolvormig is. Maar er zijn schijnbaar meerdere "oer"knallen geweest, dus het verhaal van een bolvormig heelal gaat niet meer op. :unsure:

Maar ik zal hier eens meer over opzoeken en dan kom ik terug met een iets beter gestaafd antwoord. :yes:

PS volgens mij moet je bukken als die wieken van de molen eraan komen ;)

Dat binnenstebuiten idee van het heelal is goed! Mooi gezegd.
Alleen dat van de aarde als middelpunt vind ik een beetje vaag. Als je het zo bekijkt, lijkt toch ieder punt (vanuit dat punt) een middelpunt, door de uitdijing? En niet alleen de aarde?

Wat zou dat gezichtsbedrog met je doen, als je met razende vaart door het heelal tourt? (zoals in de windows starfield screensaver zeg maar? :()
Valt er dan nog te onderscheiden welke ster 'nu' is en welke niet meer? :ermm: Vind ik een raar idee.

Ik zal er in het voortaan op letten ^_^

Dus als wij denken oneindig door het heelal tr reizen lijkt dat alleen maar oneindig omdat de reis eeuwig via een kromming (bolvormig ) gaat?

Ik snap het niet maar misschiem zit ik helemaal verkeerd te redeneren,hoe kun je nu van bolvormig spreken als omtrek van het heelal,inderdaad dan de eeuwige kindervraag,wat is er dan buiten die bol?

Tegenwoordig word in plaats van god de oerknal als symbool van alle begin genomen,een net zo grote paradox als die over de ruimte.

Ik geloof dat er veel van het heelal te leren is maar dat we op de verkeerde weg zijn als we over de aard en het ontstaan ervan uitgaan van a priori meningen.

Die kunnen vaak vervuilen.

Hoi! ik ben echt blij met deze opmerking, je snapt precies wat ik bedoel, ik denk inderdaad dat het vanuit ieder punt in het universum lijkt alsof je in het centrum bent omdat alles van je wegvlucht vanwege de uitdijing. Op de positie waar je bent ('hier') is het in tijd uitgedrukt altijd 'nu', en alles wat je 'daar' ziet is ouder omdat er tijd is verstreken voor je het kunt zien.

Daar heb ik wel eens over nagedacht en ik stel het me ongeveer zo voor:
Ik zit in een ruimteschip dat met bijna de snelheid van het licht door de ruimte kan reizen, dan verloopt de tijd in het ruimteschip heel traag dus de reis duurt maar kort. Ik zoek een verre ster uit waar ik heen wil en trap op het 'gaspedaal'. Ik heb een speciale bril nodig om het licht van die ster te kunnen blijven zien, door de snelheid van mijn ruimteschip zou het sterrenlicht met een andere frequentie op mijn oog vallen en voor mij onzichtbaar worden. Ik versnel naar de ster en de ruimte waar die ster is lijkt zich naar me toe te plooien, alsof ik de ster en haar omgeving naar me toe haal. Als ik bij de ster ben aangekomen corrigeert de rest van het zichtbare universum zich (door de traagheid van de lichtsnelheidduurt dat een tijd) totdat alles er weer uitziet zoals het hoort.

Op die hele verre ster zou ik de achtergrondstraling op precies dezelfde manier waarnemen als hier op Aarde. Ook op die hele verre ster (of liever een planeet, sterren zijn zo heet :cry: ) ziet alles er in de verte steeds jonger uit, tot en met de achtergrondstraling toe.

Ja het is inderdaad wel raar, de verschillen ontstaan door onze waarneming, hoe het universum op dit moment er op een miljard lichtjaar uitziet kunnen we niet weten, dat is pas over een miljard jaar te zien. Eigenlijk zien we geen enkele ster zoals die er nu uitziet, de dichtstbijzijnde staat op 4 lichtjaar van ons af, over vier jaar zien we of die vandaag ontploft of niet.