bestaat er volgens jullie echte liefde,of is dit gevoel een chemische, instinktieve reaktie die als doel heeft , het in stand houden van onze soort. :blink: ?

:geek: Ik bedoel is dit een soort paringsdans?
-_- Of is het iets extra dat de mens heeft ontwikkeld.Iets wat in het dierenrijk niet voorkomt.

:unsure: Volgens mij bestaan er zelfs verschillende soorten liefdes.

Ik denk wel dat echte liefde bestaat. Zelf denk ik ook dat liefde niet iets natuurlijks is of iets chemisch. Ik denk dat liefde iets groters is, iets ongrijpbaars.

Als je twee personen naast elkaar zet en ik vraag je; wat zie je tussen deze personen?
Waarschijnlijk zie je niets.
Als ik je nu zeg dat deze personen al 25 jaar getrouwd zijn is er dus wel degelijk iets tussen deze personen. Iets wat je niet ziet, maar er wel is. Liefde! :hart:

Kijk, je kunt straling bijvoorbeeld ook niet zien, maar je kunt het wel aantonen dat het er is. Dat kan je bij liefde niet, maar toch is het er...

Maar wat is liefde dan..? :ermm:

Inderdaad wel een vreemd verschijnsel, je kunt als door de bliksem getroffen worden: nog geen woord met elkaar gesproken maar in een groep mensen wissel je op enige afstand met elkaar een eerste blik uit en BAMMMMM! Ik geloof in het bestaan van liefde op het eerste gezicht en ook dat liefde langzaam kan groeien. En dan is er ook nog onmogelijke liefde, een situatie waarin je niet of nauwelijks met elkaar kunt samenleven maar toch altijd een heel speciaal gevoel voor elkaar hebt. Maar wat het precies is en hoe het komt blijft een mysterie, misschien is het iets buitenzintuigelijks (onmogelijk woord b.t.w.) en vang je iets van elkaar op wat er wel is maar wat je niet kunt duiden. In het hippietijdperk had men het over 'vibes': trillingen die we hebben en waar we ons normaal gesproken niet van bewust zijn maar die we ogenblikkelijk herkennen als de trillingen van twee personen met elkaar harmonieren. Supersnaren op liefdesgebied? :wub: Misschien heeft liefde direct iets met quantummechanica te maken, wie zal het zeggen.

Lichamelijk gezien is verliefdheid alleen maar veroorzaakt door hoe je genetisch bij elkaar past, maar als mensen alleen maar bij elkaar kwamen vanwege dat soort lichamelijke aantrekkingskracht, zou toch niemand over het internet verliefd kunnen worden? :fluit:

Ik heb dat probleem een beetje :wub:
Natuurlijk moet dat weer aan de andere kant van de oceaan.... naturally... :wacko:

:rolleyes: En geloven jullie ook in liefde voorbij de dood? -_-

:ermm: Ik heb daar een mooi waargebeurt verhaal over -_-

Met "echte liefde" denk ik altijd meteen aan je verbinden aan één persoon. Dan heb je het eigenlijk over eerlijkheid en trouw (in tegenstelling tot lust)... Naar mijn idee is het zo dat we ons geestelijk met alle mensen kunnen verbinden, op het niveau van de ziel alleen met de mensen uit onze naaste omgeving en lichamelijk maar met één. Tegenwoordig staan de zaken eigenlijk op z'n kop, want wie zich lichamelijk met alle mensen verbindt, verbindt zich geestelijk maar met één mens (namelijk zichzelf).

Ergens in de bijbel wordt Christus gevraagd naar het lot van een vrouw die naar Joods gebruik, met de broer van haar overleden echtgenoot was getrouwd. Zeven broers stierven en telkens trouwde de vrouw met een volgende. De vraag was: "Aan wie behoort deze vrouw in het hiernamaals?" en waarop Christus zei: "In de hemel wordt er niet getrouwd." En da's logisch, want voor die exclusiviteit op het fysieke vlak is in de spirituele wereld geen plaats...

Ik denk wel dat als 2 mensen van elkaar houden en ze overlijden allebei, dat de liefde tussen hen nog steeds bestaat.

Vertel je verhaal eens Deosolis... :blush: :)

Begrijp me niet verkeerd :) Dat denk ik ook :wacko:

Ik ben zeer benieuwd :angel:

^_^ Toen ik nog een heel klein ventje was, ik denk een jaar of negen(dus heel lang geleden) mocht ik soms de zaterdagvoormiddag met mijn vader mee, graven gaan reinigen,wat hij deed als bijverdienste.

Op één van die zaterdagen,zaten we in een klein dorpje,hier ergens in het noorden van wallonie.
S'middags gingen we eten in een frituurtje,recht tegenover de kerk.
Toen we daar een tijdje zaten,kwam er plots een zeer grote,en lange man binnen,
ik schat zo rond de zestig jaar oud,met een vuile groene overall aan,hij bestelde zijn frietjes(patat),passeerde langs ons tafel,knikte naar m'n vader en ging in de verste hoek van de frituur zitten.
Ik vroeg aan mijn vader of hij de man kende,maar vader deed mij zwijgen,en k'moest wachten tot de man weg was,dan ging hij mij eens iets vertellen.
Toen de man weg was,bestelde mijn vader nog een koffietje,en begon te vertellen.

Die man zei hij: dat is de putmaker(grafdelver),zijn naam is Leon,en is de zoon van een tabakswinkeltje hier in de streek.
Wel toen Leon nog jong was,zo'n jaar of achtien,werkte hij bij een rijke heren-boer hier niet ver vandaan.
Op die boerderij,hadden ze een dochter,Charlotte was haar naam,Charlotte was buitengewoon knap,iedereen in de streek sprak over haar,en iedere jonge man liep er zot van.
Daarom begreep niemand hoe het kwam dat ze verliefd kwam op leon,een lange magere man met een grote neus!
Iedere avond na het werk,stonden ze achter de stallen samen te praten en te giegelen,en vele mensen zagen ze s'avons wandelen hand in hand langs de schelde,en vonden het een eigenaardig koppel.
Alhoewel leon een stil type was,die amper tegen iemand iets zei,zagen de mensen,dat als hij bij haar was,hij openbloeide,babbelde,gek rond haar stond te springen,en heel luid stond te schaterlachen,dat de mensen op het kerkplein hem hoorden.

Op een zekere dag had één of andere oude komeere(een oud babbelwijf)het aan charlotte's vader gaan vertellen,die had natuurlijk op een betere schoonzoon gerekend en hij was razend!
De boer was bekend om zijn woede uitbarstingen,en toen charlotje s'avonds thuiskwam wachte hij haar op,hij discusieerde nooit,en voordat hij haar iets had gevraagd,sloeg hij zijn wandelstok met volle kracht,vlak in haar gezicht.
Zij zakte ineen,hij draaide zich om en ging terug binnen,de knechten draagden charlotje naar binnen in haar kamer,en de dokter werd geroepen.
Haar hele gezicht was opgezwollen,en het duurde dagen voor ze terug kon eten.
Leon werd onmiddelijk ontslagen,en bedreigd dat de champetter hem ging arresteren als hij nog eens in de buurt kwam.

Leon probeerde zo veel mogelijk de hoeve te mijden,omdat hij bang was dat men charlotje ging kwaad doen.
Toen brak de oorlog uit en leon werd opgeroepen,na 3 dagen moest het belgisch leger vluchten en leon kon ontsnappen naar engeland.
Via-via had charlotje te weten gekomen waar hij was,en ze begon hem te schrijven,de brieven werden naar engeland gesmokkeld.
Leon las de brieven maar weigerde ze te beantwoorden,waarschijnlijk weer om charlotje te beschermen.
Charlotje werd wanhopig doordat de antwoorden uitbleven,ze probeerde overal,bij de knechten,en in het dorp om inlichtingen te vragen.
Haar vader kwam dat te weten,en hij kreeg een duivels idee,hij deed de champetter het gerucht verspreiden dat leon in een bombardement in londen was omgekomen.
Charlotje kwam dat te weten,en haar wereld storte ineen,ze lachde niet meer,ze kwam nog zelden buiten en de mensen zagen haar wegkwijnen.
En op een morgen vond men haar lijkje drijvend op de schelde.
Toen men haar naar huis bracht,is de boer naar de graanzolder gegaan,heeft hij een touw genomen en zich opgehangen,zonder één woord te zeggen.

Wanneer de oorlog voorbij was,keerde leon terug naar huis,hij was ondertussen al op de hoogte van het drama.
De mensen herkenden hem niet meer,hij was een oude man geworden.
Elke avond na zijn werk en in de weekend's ging hij naar het kerkhof,soms zagen de mensen hem nog zitten als het al lang donker was.
Hij sprak amper nog tegen iemand,maar s'avonds op het kerkhof hoorden ze hem fluisteren en praten tegen haar.
Hij plantte naast haar kruisje een rode rozenstruik,en kocht het stukje grond juist naast haar grafje,zaaide daar gras op,en zat daar elke dag in zijn vrije tijd.
Toen de job van grafdelver vrijkwam,solliciteerde hij ernaar en kreeg die,zo kon hij altijd bij haar zijn.


Ik was ongeveer negen jaar toen mijn vader mij dit verhaal vertelde,het geeft mij zo getroffen dat ik het nooit meer vergeten heb.
Ongeveer 20 jaar nadat ik het verhaal van leon en charlotje gehoord had,was ik op een zomerdag daar in de streek aan het rondtoeren met mijne moto,toen ik voorbij het kerkje reed kwam het verhaal terug en ik stopte,ik wilde nog eens charlotje's grafje zien.
Toen ik op de plaats kwam waar charlot lag,voelde ik de rillingen over mijn rug lopen,juist naast het kruisje van charlotje stond een tweede kruisje,de naam kon ik niet lezen,maar dat hoefde ook niet ik wist wie daar lag.
Maar wat mij deed rillen was de rozenstruik,die was zodanig groot geworden dat hij de beide ijzeren kruisjes omhelsde met een wolk van enorme rode rozen.
Heb ik het mij nu ingebeeld of niet,het leek alsof ik in de rozenstruik het silhoét zag van twee omhelzende mensen,geschilderd in een wolk van rozen. :hart:

Mooi verhaal...

Wat je bedoelde met liefde na de dood, komt ook terug in de film "What Dreams May Come". Heb je deze film gezien?

:huh: nee, die ken ik niet.
Is het een recente film, ^_^ ?

:huh:" Met liefde voorbij de dood" bedoelde ik, dat wanneer men sterft,zal men dan zijn geliefde terugzien? -_-


:) Met de citaten ,in dit verband, van Jezus zou ik niet zoveel rekening houden, want enkele jaren terug, heb ik eens het nieuwe testament bestudeert, en ik heb ontdekt dat de evangelisten op vele punten elkaar tegenspreken. <_<

Ik heb daar toen een lijst van gemaakt, ik zal die eens terugzoeken. :geek:

Film komt uit 1998 met in de hoofdrol Robin williams, Cuba Gooding Jr. en Annabella Sciorra.

Ik denk wel dat je, als je sterft, je geliefde terug ziet, als je echt zo diep van diegene houdt.

Mooi verhaal trouwens deosolis! :yes:

Ik ben benieuwd... :fluit:

Vind je dat nieuws dat de bijbel zichzelf tegenspreekt? ^_^

Sorry, mijn vervelende studententoontje komt opzetten! :P gRaPjE :) Maar erm nee ik dacht niet dat dat iets nieuws is, ik bedoel die hele bijbel is een en al tegenspraak.. vraag je je af waarom mensen er zo blind op hebben kunnen vertrouwen al die eeuwen ^_^

Uhm, ja, daar ben ik van overtuigd...

Ik vond de tekst hier wel mooi bijpassen, maar inderdaad is er veel tegenspraak in de letterlijke tekst van de hele bijbel. Bij de uitleg van de teksten in de bijbel komt alles op intepretatie aan...

Blind inderdaad, want de mensen konden de bijbel niet lezen en de voorgelezen teksten werden in het Latijn voorgelezen... De bijbel werd pas in de late middeleeuwen in de volkstaal overgeschreven en later ook gedrukt.

Ik denk wel dat men elkaar na de dood terug ziet.

ik heb zelf eens iets meegemaakt, waardoor ik zeker weet dat er iets is na de dood, dus waarom geen liefde na de dood

Wil je hier iets meer over zeggen? :mellow:

:huh: Er bestaan verschillende soorten liefde, ouderliefde,de liefde die een ouder voelt voor zijn kinderen.Of de liefde die een kind voelt voor zijn ouders.

Er is de liefde die iemand voelt voor zijn/haar partner. ^_^

Of de liefde die men voelt voor een (huis)dier, zoals men dikwijls stokoude mensjes ziet met hun stokoud hondje, waar zij dan nog, tussen haakjes,op lijken ook. :fluit:
Het is ook mogelijk dat al deze liefdes,in feite hetzelfde zijn. :dizzy:

Waar ik echter problemen mee heb is de liefde die iemand heeft voor zijn geloof,de liefde voor een god.Is dat ook een echte liefde,of is dat niet voor de meeste mensen een soort angst,de angst om niet in het hiernamaals toegelaten te worden.Hetzelfde met de naasteliefde van sommige mensen,doen zij dat onder dwang of uit liefde voor de medemens.

:ermm: Soms word zelfs de medemens gekwetst, om zijn god te plezieren.

:angel:

Zelfs de hardste crimineel is zo egoïstisch, dat hij het maar laat belopen... omdat hij bang is voor zijn eigen zieleheil (dan is er inderdaad sprake van geweten), deze zelfzucht in de mens is er voor zijn eigen bescherming, maar is soms inderdaad in een wat overtrokken vorm aanwezig bij sommige mensen...

Da's wel een hele vreemde vorm van naastenliefde! Een ander kwaad doen, zou in mijn ogen, geen enkele God plezieren. Men zou zich eigenlijk moeten realiseren, dat we allemaal schepsels van God zijn en dat we als we een schepsel kwaad doen, daar eigenlijk ook God kwaad mee doen, dat we ons eigenlijk laten leiden door ons eigen egoïsme...

^_^ Maar, is het ook mogelijk, dat mensen een echte liefde voelen voor hun God.
Dat ze dan een echt warm gevoel krijgen als ze aan hun god denken,en dat niet door wat Hij voor hen kan doen,maar puur houden van.

Ik vraag dit omdat ik halverwege de jaren 70,met een gebuur(die toen hippie was),in zuid-Frankrijk,een tweetal weken op vakantie ben geweest,in een hippiecommune.Ik was toen nog maar 16,en begreep er nog niet veel van en geloofde toen nog alles wat men mij wijsmaakte.
Pas jaren later begon ik mij de vraag te stellen,of alles wat was,die vrije liefde,hun grote liefde voor Jezus,was dit alles oprecht,en is dit in feite ook mogelijk.Is het mogelijk dat mensen met het om het even wie naar bed gaat,zonder dat daar iemand jaloers wordt.
En hield men echt zoveel van Jezus als men beweerde.
:blink: Is zo een gemeenschap mogelijk,of was het enkel een modetrend?

Wat denk je shrek,of iemand anders?

Poefhhh...

Ik denk dat sommige mensen echt zoveel van Jezus kunnen houden. Waarom?
Tja.. mensen houden/ voelen liefde voor iemand, vaak niet alleen puur voor die iemand (Snap je?) :blink:
Hiermee bedoel ik dat liefde ook iets heel egoistisch is. Mensen houden van een ander (in dit geval Jezus) omdat die ander ook juist liefde terug geeft. Er wordt ook van jou gehouden. Eigenlijk is van iemand houden een soort van aandacht aan jezelf geven. Tja.. en dan kan ik wel bergijpen dat veel mensen echt van Jezus houden. Hun beeld van jezus is immers zo dat hij iedereen respecteert.. hoe lelijk of onaardig of raar je ook bent. Dus als je van jezus houdt... heb je het gevoel dat er iemand van jou houdt.
...Tja... of zoiets :fluit:

En over die vrije liefde en zomaar met iedereen naar bed kunnen gaan, zonder jaloersie... Daar is men geloof ik ook wel op terug gekomen. In de jaren 60/70 was dat heel gewoon en ik ken mensen die op die manier leefden. Maar volgens hen heeft het achteraf gezien toch veel pijn, maar was het gewoon niet cool om dat toen aan te geven. (dus een soort modetrent ja)
Tja, ... nu mag je dat gelukkig wel zeggen: "Hee, ik vind het toch niet zo leuk als je met mijn partner vrijt... :no: "

Maar wat is dan jouw defenitie van echte liefde? En dan bedoel ik alleen die liefde van partner met partner. Zou 'chemische liefde' dan geen echte liefde kunnen zijn?

Ik bedoel, ik denk dat liefde inderdaad een 'natuurlijk gereedschap' is om de soort in stand te houden. Het maakt het leven alleen veel leuker dan bij (andere) dieren het geval is. En dat is misschien wat mensen juist nodig hebben, dat beetje extra, want mensen raken sneller verveeld, omdat ze zich zo bewust zijn van het leven en de inhoud van hun leven... (misschien.. :unsure: )

Wel iets extra's dus, denk ik, maar wel puur om de soort in stand te houden, op een veel leukere en mooiere manier dan bij andere dieren nodig is.

Maar dat maakt die liefde niet minder echt!
Ik zie acceptatie van chemische reacties in hersenen (die emoties en liefde veroorzaken) niet als iets dat die emoties minder echt maakt. Het maakt het alleen minder onbegrijpelijk. :)

Wie weet is homosexuele liefde ook wel een natuurlijke manier om de hoeveelheid mensen op een beetje redelijk evenwicht te houden... :)
Ik bedoel, als het nou vanaf het beginne der mensheid gewoon geaccepteerd was geweest, had je nu waarschijnlijk een aanzienlijk kleinere bevolkingsaantal op de aardbol...

;) Wel ik had graag geweten hoe iemand anders liefde ervaart, of wat jullie over de verschillende soorten liefde denken.

<_< Want ik weet dat sommige mensen daar heel ver in gaan,dat sommigen ongeloofelijk veel over hebben voor degene van wie ze houden.

:( Ik heb een vriend gehad, die toen hij een jaar of 19 was,ongeveer een jaar een meisje heeft gehad.Hij was er stapelzot van,de grond was te warm waarover ze liep.Plots liet ze hem staan, hij was er kapot van,hij heeft nog een paar keer met ons uitgegaan,maar we zagen dat het tegen zijn zin was.Toen zijn we hem uit het oog verloren.
Een paar jaar terug is hij aan een soort tumor overleden.
Toen ben ik te weten gekomen dat hij sinds dat meisje, geen enkel ander meisje heeft gekend.Kort na de breuk is hij alleen gaan wonen,in een zeer klein eenvoudig huisje,heeft in de fabriek gaan werken en heeft niets anders gedaan dan sparen. 20 jaar lang. Toen hij wist dat hij niet lang meer te leven had heeft hij het spaarboekje(ik weet niet hoeveel er op stond) op de naam van het meisje gezet die 20 jaar ervoor zijn vriendinnetje was.Zij is ondertussen al lang getrouwd en heeft kinderen,met iemand anders.Ik weet niet hoe die gereageerd zal hebben.

:ermm: Toen ik dat van zijn broer hoorde vertellen,dacht ik"De sukkelaar zo lang van iemand houden, ,wat is er al die tijd door zijn hoofd gegaan,iedere avond in zijn eentje zitten hopen".

Ik kan mijn persoonlijke grens niet echt aanwijzen hoe ver ik zou gaan als ik van iemand hou.
Als ik bijvoorbeeld moest kiezen tussen mijn leven en het leven van degene van wie ik hou, weet ik niet hoe ik zou handelen. Deze keuze heb ik nooit hoeven maken (ik hoop dat ik deze keuze ook nooit hoef maken... :( )

Als ik echt van iemand hou, heb ik wel veel voor die persoon over, maar ik weet niet waar mijn grenzen hier liggen... :ermm:

Ik denk dat dit inderdaad het geval is; een ingebouwde beschermende factor tegen overbevolking B)

Alleen werkt dit niet meer zo, want ik zou toch ook echt ooit een kindje willen :yes:

Tja... en er is natuurlijk een verschil tussen liefde en obsessie. :D

Nou, gelukkig zijn er geen wetten (meer) als "Nee! Dat is tegen je natuur in!" :)

Treurig verhaaltje trouwens over die vriend.. Dat heeft inderdaad meer met obsessie dan liefde te maken, denk ik. Als je echt van iemand houdt, geef je diegene toch niet een smak geld, na 20 jaar?! Geeft alleen maar onredelijk schuldgevoel... Nogal ziek... :dizzy: (Maar als het inderdaad ziekelijk is, kun je het die jongen ook weer moeilijk kwalijk nemen... :( )

Ik denk dat liefde in de eerste plaats wel een chemische reactie is, teminste, vaak. Over het internet kan dat natuurlijk moeilijk en ik ken mensen die zo toch samen zijn gekomen.
'T zou dan meer zijn, dat je aan elkaar gehecht raakt. Liefde is.. elkaar gelukkig maken :wub:

Gehecht raken aan, als een vorm van, verbondenheid. Als je ziel met een ander verbonden is, denk ik niet dat de dood die verbintenis kan opheffen. De dood is immers een andere manier van leven.

'Wij dromen allen, de dood is enkel, het punt waarop we ontwaken' :fluit:

Ik vraag me alleen af hoe je het verschil kunt maken... :blink:

Liefde is, net als bijna al het andere, een gevolg van chemische reacties in je hersenen. Je valt op degene wiens feromonen je het eerst bereiken en blijft bij diegene zolang je prikkels gestimuleerd worden. Meer niet.

Volgens mij ben je in de war met verliefdheid. Verliefdheid kan (volgens mij) geheel los gezien worden van liefde. Liefde is iets onbekends, onbenoembaar, wellicht zelfs onkenbaar . Wat de meeste mensen liefde noemen is in feite afhankelijkheid, verslaving, wederzijdse bevrediging (al dan niet seksueel). Over liefde kun je geen discussie voeren, omdat het niet in woorden te vatten is, niet te definiëren, het denken kan er geen vat op krijgen.

Geeft iemand de videoclip van Nickelback met "Someday" gezien?
Da's een heel mooie clip en da's mijn definitie over "echte" liefde.
De vriend van het meisje was overleden en zij was zo overstuur dat ze het rode licht negeert en zij dus overlijdt.Maar de vriend leeft ook nog,allé, z'n ziel dan toch en wanneer zij overlijdt verlaat haar ziel haar lichaam en ziet zij haar vriend staan en zijn ze weer blij dat ze elkaar zien en omhelzen elkaar.. Dus zijn ze weer samen. Daarna zie je een krantenbericht dat de vriend overleden was door een tragisch ongeval. :)

Echte liefde.
Ja, wat is echte liefde.
Als je een liefde vindt is het de vraag of het echte liefde is.
Maar ja dat is dezelfde vraag "Bestaat de ware".
Het antwoord is minder simpel.
Zou de ware hier de buurt van jou leven lopen?
Waarom zou ze/hij niet aan de andere kant van onze aardbol leven?
Dat is de vraag zonder antwoord. :no:
Maar goed even weer terug komend op echte liefde.
Ik denk dat echte liefde, liefde is met de meest mogelijke perfectie.
Maar dan zul je daar zelf ook aan moeten werken.
Maar echte liefde hoeft daarbij niet eeuwig te duren.

Tuurlijk bestaat liefde!!
Wat een vraag zeg :huh:

Waarom zou echte liefde alleen tussen twee personen bestaan? Waarom lees ik alleen dingen over liefde vòòr iets? Staat liefde niet los van alles? Is dat niet de enige echte liefde?

Liefde is gewon een energie die wij gewen en trug krijgen door iemand bij wie goed narst elkaar voelen. In het leven je komt aleen tegen die liefde welke bij je hoort. Ik was nog 7 jaar oud toen ik voorspeel voor mijn zelf dat ik zou een keer na Nerland komen. IK ben 22 jaar geworden toen ben ik samen ga wonen met een nederlander. Maar als ik mijn herinenrt vroeger won ik in rusland, en dan ben ik in poland en duitsland geweest, en waar ik ben niet geweest heb ik nooit een goede liefde voor mij gevonden. Ik heb veliefdheiden gehad, maar het waaren alemaal zonder rezoeltat, ik ben nooit langer gebleeven dan 1 mand samen. Dus nu weet ik , als op de leven staat dat je moest die liefde tegen an komen, je probeert alles, maar je komt toch tegen die bij je hoort. Alleen soms kan langer duuren.

DeDenker, wat een dwaze stelling :) het lukt me niet om me dat voor te stellen, losse liefde. Hoe doe je dat? Want als de liefde niet voor iets is, is dan is het wel voor niets. Die 'voor' waar het je omgaat, blijft dus een beetje hangen...

Het meest loze waar ik weleens een warme liefde voor koester is de dag, maar nietser dan dat is me nog niet overkomen hoor. :)

Ik kan het niet echt uitleggen denk ik, maar ik ga het wel proberen. Voor mijn gevoel is liefde iets wat overal is (als een soort alles doordringende straling) en dat is tegelijk ook de essentie van liefde. Het kan dus nergens op gericht zijn, dat is alsof je onderwater met een waterpistooltje schiet, dat slaat ook nergens op. Liefde voor iets is daarom niet dè liefde. Misschien dat het wel zo kan zijn dat een bepaald voorwerp, of bepaalde persoon je om welke reden dan ook bewust maakt van de liefde waar je je altijd in bevindt. Maar ik denk dat het niet klopt als je dan zegt dat er liefde alleen tussen jou en die persoon of dat voorwerp is.
Volgens mij is dat de reden dat relaties tussen geliefden heel vaak nare trekjes krijgen, omdat mensen denken dat de liefde uit de andere persoon komt. Je raakt dus verslaafd aan die persoon. Alsof je altijd met persluchtflessen en een duikmasker rondloopt en denkt dat je daarvan afhankelijk bent voor je zuurstof, terwijl je altijd omringt wordt door lucht.
Wat liefde dan echt zou zijn... daar heeft volgens mij niemand antwoord op. Volgens mij is dat ook de essentie van liefde, dat het niet te definiëren valt.
Maar nogmaals, ik kan het niet echt uitleggen, het is meer een gevoel, een vermoeden.

Toch niet dwaas dan. :) Maar ik denk zelf dat liefde toch wel altijd van iemand af komt, of in iemand zit. Niet letterlijk, maar zoals een gevoel in je zit.

Dat het geen defenitie nodig heeft ben ik met je eens. Het is compleet vrij in te vullen. :)

Ik denk dat er niet overal liefde aanwezig is, maar dat een persoon een 'hoeveelheid' liefde bij zich heeft, heeft opgebouwd.
En dan is het fijn als je het bij iemand kwijt kan, door wie het ook nog eens beantwoord wordt. Anders zit je maar te niksen met je liefde. En dat is niet fijn. :rolleyes:

Ik denk dat die nare trekjes in relaties vaak te wijten zijn aan dat niet bij elk deel van iemands leven dezelfde soort persoon past, voor de taak van 'geliefde'. Als je geluk hebt wel natuurlijk, maar ik denk bij veel mensen niet.

Tuurlijk is het niet dwaas, ik zeg nòòit dwaze dingen...... :fluit: