Sveneric Bogsater
Brecht Claerhout, 3/9/2000
Intussen zijn Sveneric en Mariette veranderd van graad. Sveneric is 13de dan, Mariette 12de.
"I'm trying to be for instead of against", dat was het eerste dat Sveneric Bogsater tegen me zei toen ik een interview begon met hem. Voor me zit een kwieke, imposante, goedlachse 53 jarige man, 12e dan Bujinkan Budo Taijutsu, behorende tot de wereldtop in onze krijgskunst. Maar dat zal je nooit merken, tenzij je hem op de mat bezig ziet. Hij is ondanks zijn status eenvoudig gebleven en de vriendelijkheid zelve. Dat is dan ook een van de eerste dingen die je opvalt als je voor de eerste maal een seminarie met hem meemaakt.
Wat hij bedoelde met dat zinnetje is dat hij de dingen altijd positief probeert te benaderen. Hij probeert zoveel mogelijk een optimistische kijk op het leven te hebben, en dit door altijd positief ingesteld te zijn. Wees niet tegen oorlog, wees voor vrede. Zeg niet tegen iemand, je zal sterven van roken, maar, je zal langer en beter leven als je het niet doet. Natuurlijk kan je dit niet altijd doen, maar het helpt wel wat meer geluk en harmonie in je leven te brengen. En na de paar keren dat ik hem nu al ontmoet en horen spreken heb, denk ik toch wel dat hij voor een groot deel het geluk en de harmonie gevonden heeft in het leven. Waarschijnlijk zal dat grotendeels met de leeftijd te maken hebben, want al doende leert men nietwaar, ook in het dagdagelijkse 'leven'.
Maar goed, even kort voordat we aan zijn krijgskunstlevenswandel beginnen. Zoals reeds vermeld is Sveneric 53, hij is getrouwd met 11e dan Mariette van der Vliet (u wel bekend). Naar zijn zeggen heeft hij 3 kinderen, namelijk 2 katten en een hond. En hij woont sinds 7 jaar in Nederland (hij is afkomstig van Zweden).
Toen de Sveneric een jaar of 5 was (tussen 5 en 7) was hij een klein, tenger baasje (moeilijk voor te stellen als je nu kijkt hoe hij er uit ziet). Hij was bang en naar eigen zeggen "a fucking coward". Het ging zelfs zo ver dat als er gevochten werd de meisjes het voor hem moesten opnemen (klinkt bekend, cfr. Takamatsu sensei). Zijn vader die in die tijd politieman was kon dit niet langer aanzien en vertelde zijn zoon dat alhoewel vechten verkeerd was hij zich toch moest verdedigen. Om de kleine Sveneric vooruit te helpen nam hij hem mee naar de politieschool waar aan grieks-romeins worstelen gedaan werd. Maar voor de kleine jongen was dit alles behalve prettig. Hij hield niet van de aanraking met bezwete lichamen van de worstelaars, ... het was niks voor hem. Toen hij nog maar eens tegen zijn vader daarover klaagde hoorde een agent van de jeugdsectie het gesprek en die stelde voor om Sveneric Judo te laten beoefenen, en zo geschiedde. Sindsdien heeft de man geen moment meer zonder krijgskunst geleefd, nooit gestopt, altijd doorgegaan.
Toen hij ongeveer 15 was ging hij Kyokushinkai karate beoefenen (ook Benedikt heeft dit ooit gedaan), een full-contact karate school. Dit heeft hij een 9 a 10 jaar beoefend. Hij stopte ermee toen de Kyokushinkai van structuur veranderde (toen hij terugkwam uit zijn legerdienst). Het competitie element werd volgens hem te veel benadrukt. Mensen werden plots gepushed om zo vroeg mogelijk aan de full contact wedstrijden mee te doen om de prestige van de club te verbeteren. In een overgangsperiode van 1 jaar beoefende hij nog een andere karate school (ik denk Wado ryu).
Op dat moment zocht Sveneric naar een filosofie in de krijgskunst, daarom begon hij aikido te beoefenen. Maar met zijn voorgeschiedenis in karate ging dat niet zo eenvoudig (zoals iedereen wel weet liggen die 2 nogal uit elkaar). Het lukte niet zo goed en hij vond er ook niet de 'filosofie' in waarop hij gehoopt had. "Als er zelfs in Aikido geen filosofie te vinden is kan ik me beter concentreren op gewoon vechten" dacht Sveneric toen, en hij begon aan ju-jutsu (na een 2 tal jaar Aikido). In de 12 tal jaar van Ju-justu heeft hij 3 verschillende stijlen bestudeerd.
In een club waar Sveneric Ju-jutsu trainde waren meerdere gevechtssporten gevestigd, ook Judo. Een zekere Bo Munte kreeg bij zijn judo shodan een boek cadeau, en dat was een boek over Ninjutsu. Bo raakte erdoor gefascineerd en ging naar Japan om Hatsumi sensei te ontmoeten (rond 1970). Na zijn terugkeer gaf Bo ninjutsu lessen in zijn garage. Dit was het begin van ninjutsu in Europa, de eerste Europeaan had kennis gemaakt met 'the martial arts of distance'.
Rond 1983 opende Bo zijn eerste echte dojo, en dat was de echte start van Sveneric's Bujinkan avontuur dat tot op heden nog steeds verder loopt. De echte start omdat hij toen volledig met alle andere sporten stopte. Het was ook het jaar dat hij naar Japan trok om van Hatsumi sensei te leren. Het duurde niet lang tot de club uitgroeide en Sveneric samen met Larry Jonsson instructeur werd in de dojo van Bo. Deze twee namen zullen je zeker bekend in de oren klinken. Voor alle duidelijkheid, Larry Jonsson is GEEN leerling van Sveneric (zoals soms beweerd wordt), hij was zelfs al een jaar eerder bezig met ninjutsu. Van die eerste groep Europeanen die Bujinkan leerde kennen zijn er nog een 4-tal actief in de krijgskunst.
Die kleine groep zorgde er dan verder voor dat ninjutsu bekend werd in Europa, Sveneric en Bo trokken rond naar Spanje, Ierland, Holland, Engeland, ... om de mensen kennis te laten maken met het Bujinkan systeem...
B)
