Bujutsu

In Japan verstaat men onder Bujutsu de verzameling vechtsporten, die reeds vele eeuwen oud zijn.

Hieronder vallen:

Jujutsu (jiu-jitsu)
Dit is de techniek van het ongewapende gevecht en is in principe een offensieve techniek maar defensieve technieken tegen bijv. gewapende tegenstanders vallen hier ook onder. In tegenstelling met Judo zijn steken, stoten en schoppen toegestaan. Het werd in de Edo periode beoefend door samoerai maar ook door anderen die geen wapens mochten dragen. Uit jujutsu zijn andere sporten als judo, aikido en kempo ontwikkeld.

Jojutsu (de stok)
Deze vechttechniek gebruikt een ong. 1.30 m lange ronde stok van de witte eik als wapen. De stok kan gebruikt worden als slagwapen, zoals een zwaard en als steekwapen, zoals een speer. Deze sport is ontstaan in de Edo periode om een gewapende tegenstander te treffen zonder hem dodelijk te verwonden. Is in Japan waarschijnlijk de populairste sport van de bujutsu.

Kenjutsu (zwaardvechten)
Het zwaardvechten is zeer oud in Japan,men denkt dat het in ieder geval al zo'n 1200 jaar oud is. Er zijn verschillende stijlen, onderwezen door de verschillende scholen. Het bezitten van een zwaard als wapen is in Japan verboden, daarom vecht men met eiken- of bamboezwaarden.

Battojutsu (zwaard trekken)
Het is de techniek om snel en vloeiend een zwaard te trekken en deze op een juiste trefzekere wijze te gebruiken.

Bojutsu (de staaf)
Een bijna 2 meter lange staaf van eikenhout (maar ook geheel of gedeeltelijk van ijzer) wordt gebruikt als wapen. Dergelijke staven werden vroeger gebruikt door samoerai en door politie. De techniek heeft overeenkomsten met Jojutsu.

Sojutsu (de kunst van de speer)
Hierbij wordt een 225 cm lange eikenhouten speer gebruikt, die aan het uiteinde is voorzien van een zachte top van textiel. Men kan er mee steken en slaan. Het is een wapen dat lang in Japan in gebruik is geweest (tot de introductie van het vuurwapen).

Kusarigamajutsu
De kusarigamajutsu is een typisch Japans wapen. Het bestaat uit twee korte houten ronde staven die onder een hoek van 90 graden met elkaar staan, in L-vorm dus. Aan één van de uiteinden is een lang touw bevestigd (2-5 meter) met een gewicht aan het uiteinde van het touw. Het gewicht met touw wordt naar de tegenstander gegooid en zo kan men het wapen van de tegenstander wegtrekken of de tegenstander zelf demobiliseren.

Jittejutsu


de Jitte

Vechten en/of verdedigen met een jitte. Een jitte is een ijzeren stang (tussen de 25 en ong. 90 cm) met aan een kant een handgreep en vlak boven die handgreep zit een haak om de slag van een zwaard op te vangen. In principe een defensief wapen maar met de stang kan ook geslagen en gestoken worden

groetjes rene B)

// Jitte.. ik dacht dat dit jutte moest zijn ? of toch niet?

ik denk dat mies daar meer over kan vertellen ik ben het vaker tegen gekomen dat het anders werd geschreven en uitgesproken. B)

Na wat rondgraven kwam ik op deze site uit

Deze gaan in elk geval van de benaming jutte uit ;)

Okay even wat opmerkingen.

Ik heb reeds boeken en dergelijke gezien waar het moderne "jujutsu" van het suffix "dô" wordt voorzien wat de lading ook al heel wat meer dekt, natuulijk.
Let wel, dat geldt enkel voor het moderne jujutsu, dat ontstaan is uit jujutsu en karate.

De hopeloos foute schrijfwijze "jiujitsu" en de al even IEK uitspraak "yuudoo" en dergelijke doet mijn nekhaar recht staan. Het zijn Japanse woorden en dus moeten ze ook op z'n Japans worden uitgesproken.
Dus niet "yuudoo" maar "dzjoedoo", niet "yi yitsi" maar "dzjoe dzjoets".
De schrijfwijze "jiu jitsu" is al even fout, eigenlijk.
Als je de hiragana gaat bekijken, dan zien we de reden voor de vergissing van de "jiu", namelijk een "ji" + een kleine "yu" + de "u" => "jû" of "juu" of eventueel nog "jiyu" of ook nog "jiu".
Waar de "jitsu" vandaan komt? Eerlijk? Door de domheid van de westerlingen die enkel maar proberen te luisteren en niet verder kijken dan de lengte van hun neus. De klinker tussen de "j" en de "t" wordt niet uitgesproken? Dan zal het wel een "i" zijn... mooi niet dus.

Hetzelfde geldt ook voor de "jutte" en NIET "jitte".
Neemt niet weg dat jutte een vreemd woord is. Je hebt het schriftteken voor "tien" en het schriftteken voor "hand", zijnde "tien handen" of "kruis in de hand" (als je wil leg ik wel eens uit waar die naam vandaan komt).
Maar tien is "jû" en hand is "te" dus eigenlijk moest dat "jûte" zijn. Waarom het ondanks alle logica "jutte" wordt, wat eigenlijk wijst op een verkorting van "jutsu"+ "te" heeft mij nog geen enkele Japanoloog kunnen verklaren. Zal wel ergens in de loop der tijden zijn ten onder gegaan.
Feit blijft natuurlijk, dat jItte gewoonweg nergens op slaat.

Ik begrijp je punt, al ben ik het niet eens met de suggestie dat Japanse woorden die ingeburgerd zijn in de Nederlandse taal dus ook tot in der eeuwigheid als Japans moeten worden uitgesproken. Net zoals geen Fransman weet waar Parijs ligt, weet geen Japanner wat juudoo is, alleen kijken Nederlanders zo raar als je het over Paarie hebt. Of over dzjoedoo.

Het kan altijd erger. Een politieman vertelde me 'ns dat 'ie aan 'juujuutsie' deed; ik heb het maar zo gelaten...

Trouwens... een ander en nog net iets beter woord voor "bujutsu" is "bugei".
Niet dat "bujutsu" fout is, hoor. Ik wilde het gewoon even aanmerken. ;)

Trouwens, het zijn definitief GEEN vechtsporten maar krijgskunsten.
Vechtsporten zijn die dingen met "dô" achteraan.
"Bujutsu" betekent "krijgskunst". Niet "kunst" in de zin van schilderen, beeldhouwen en muziek, maar in de zin van "kunnen". "Jutsu" betekent immers "techniek, vaardigheid".
Ergo: strijdvaardigheid, krijgstechniek.
Het doel van de bugei is dan ook niet recreatief en sportief bezig te zijn, maar zijn een training voor "the real thing", ookal hopen we dat spul NOOIT te hoeven gebruiken.
Ik begrijp niet dat mensen het zo moeilijk hebben met dat verschil. Als ik aan middeleeuws zwaardvechten doe, gaat ook niemand mij zeggen dat ik aan een vechtsport doe.
Krijgskunst okay, maar geen vechtsport.
Waarom is het dan wel zo, dat alle Aziatische stijlen meteen vechtsporten zijn? Slaat gewoonweg nergens op, vind ik persoonlijk.