Naginata - de geschiedenis
De weg van de Japanse hellebaard
Naginata, is een zeer oude Japanse krijgskunst die zijn oorsprong vond op het slagveld tijdens de Nara-periode (710-784). De krijgskunst naginata heeft zijn naam te danken aan het gelijknamige wapen dat tijdens het gevecht gebruikt wordt. Dit wapen werd oorspronkelijk gebruikt door de infanterie. Het werd onder andere ingezet tegen de cavalerie: met de eerste slag trof men het been van het paard waarbij de ruiter van zijn paard viel, de tweede slag trof de vallende ruiter. In het beroemde gevecht van de Taira tegen de Minamoto bij Dan-No-Ura speelde de naginata een belangrijke rol. Ook de monnik Benkei, de beschermer van Yoshitsune, die de aanvoeder van de Minamoto-clan was, gebruikte een naginata.

In reeds eeuwenoude bronnen worden verschillende beschrijvingen gegeven van de eerste naginata. Zo zijn er bronnen die beschrijven dat de naginata uit een hard houten staf bestond met daaraan een wakazashi (kort zwaard) verbonden. Andere bronnen vertellen ons dat de naginata afgeleid is van de Chinese bronzen hellebaarden, ook wel 'kwanto'. Over het algemeen kan gezegd worden dat de eerste naginata opgebouwd waren uit een twee meter lange hardhouten staf met daaraan verbonden een kort, aan één kant snijdend zwaard van ongeveer 40 cm. In sommige gevallen kon deze kling echter een lengte hebben van 60 cm tot meer dan één meter.
Vanaf de Heian-periode (784-1184) werd het hanteren van de naginata ook aan vrouwen en Yamabushi (krijgsmonniken met name in de bergen leefden) geleerd. Vrouwen konden zo het huis verdedigen in perioden van chaos. De krijgsmonniken werden al snel gevreesd met hun 'dodelijke' naginata. Toen in 1542 de vuurwapens hun intrede deden op het Japanse slagveld, kwamen het zwaard en de naginata op een tweede plaats. Toch verdwenen deze wapens niet van het 'strijdtoneel': aan het einde van de Tokugawa-periode (1600-1668) werd op tal van ryu (scholen waar men de krijgskunst kon leren) naast het trainen met het zwaard, ook met de naginata getraind.